Enzo blogt

Zaterdag 10:00, Arnhem

Ik rijd vandaag samen met Marcel naar het Gelredome, omdat ik eens moet leren klok kijken. En daarbij gewoon zaken als douchen, eten of zelfs de auto instappen, gewoon moet initiëren, in plaats van dat ik er alleen maar over nadenk om die dingen in gang te zetten.
Al met al kwam het Marcel misschien niet verkeerd uit, want hij had een netbook gekocht. Met Ubuntu. U snapt het, later meer daarover.

Ik trek in alle haast de motorjas aan en neem plaats op de motor. Twee hele verkeerslichten later, ligt de motor weer op zijn zij. Ik stopte, ik stond stil, en plotseling stond ik niet meer. Meer kan ik er niet van maken. "Wat doe je nou?" Ja, goede vraag Marcel, ik weet het zelf ook niet. Het stoplicht was rood, en ik dacht dat iedere automobilist achter mij wel eens een motor op zijn zij zou willen zien, en mij erbij.

Bij het verkeerslicht voor het Gelredome vraagt ie nog even of ik niks bezeerd heb, en wonder boven wonder ook deze keer geen schade, of het moet wellicht een nog grotere deuk in dat ego zijn.
Maar, hoor ik u denken, waarom er dan zo open en bloot over vertellen Alex? Als dat ego zo'n teer punt is? Goed punt. Ik ben nu eenmaal eerlijk, en goed, zoveel maak ik ook niet mee. Ik dacht dat het misschien wel wat toe zou voegen. En is het niet zo dat iedere held in boek of film altijd eerst wat tegenslagen te verwerken krijgt voordat hij er vandoor gaat met het mooiste meisje (deze week: Freida Pinto). Hiermee niet gezegd dat ik een held in wording ben, maar ik laat slechts een proefballonnetje op.

Vandaag een dubbele les, en dat is met zo'n flater in het begin misschien wel lekker ook, kun je het van je af schudden. We doen niets nieuws, de snelle slalom, remmen en uitwijken, afgewisseld met veel achtjes. Op een gegeven moment moest ik weer even stil gaan staan waar Marina ook stil stond omdat ze mij de langzame slalom in wilde sturen.

Voor de langzame slalom is het zaak dat je stapvoets rijdt, en daarom dus gaat spelen met de koppeling. Marina zet een loopje in, en ik moet er naast gaan rijden. Dat lukt, al zeg ik het zelf. Dan de slalom, omdat afschuinen eigenlijk niet kan bij die slalom legt Marina uit dat je eigenlijk alles mag gebruiken om de slalom door te komen. Je moet er gewoon doorheen, en het is vooral op de motor blijven zitten na de slalom, wat voor mijn persoon best een goede tip was. En nou houd ik er over op, iedereen kan best een keer of twee vallen. Water under the bridge, Alex (maar houd het nu alsjeblieft bij twee keer).

De eerste keer langzame slalom gaan er als ik het me goed herinner drie pionnen neer, en sla ik er wat over. Hij ging dus niet zo goed. Oefening baart kunst en als het tijd is om de pionnen op te ruimen, rijd ik er slechts nog eentje omver. Waar ik tevreden over was, was dat de beweging en de snelheid in ieder geval in orde lijken. Nu heb ik er weinig kijk op, maar Marina meldt bij terugkomst bij de rijschool dat ik alvast wat in mag laten plannen voor het AVB, dan kunnen we naar een datum toewerken. Prima.

Al met al een goede les, met een dramatisch begin, maar ik ben blij dat het achtje nog steeds lekker gaat, en bij het uitwijken ook vandaag maar zo een steuntje aan de grond. Lekker schuin gehangen dus. Het was niet allemaal negatief dus.

Ubuntu! "Ken jij dat Alex", en ik op mijn allerbest: "Ik heb m zelf ook." Marcel wil hem graag mee nemen op de motor tijdens vakanties of iets in die geest, en dan waar mogelijk een wireless signaal oppikken. Omdat ie mij aanspreekt, ben ik dan ook zo iemand die graag het getoonde vertrouwen wil teruggeven, dus ik doe maar wat graag mijn best om er even naar te kijken.

Mijn Ubuntu thuis gaat gewoon met draad, maar ik heb al wat forums gelezen waaruit ik mag opmaken dat wireless en Linux geen 'match made in heaven' zijn. Het vreemde is ook dat als we proberen de usb adapter voor de wireless aan te sluiten Ubuntu geen kick geeft, zelfs niet iets in de geest van: 'Ik weet niet wat je aansluit maar ik herken er niks in'. Na een tijdje vraag ik of ik hem misschien even mee naar huis mag nemen, want dit word niks zo. En vandaag staat er nog steeds een netbook in mijn flatje afgedankt hokje met keuken en slaapkamer met veel te hoge huur.

Geen cliffhangers deze week, want ze zijn dus op vakantie, en de volgende zaterdag zat vol. We moeten dus twee weken wachten op het volgende episch schrijven. Dan is het even kijken wat we gaan doen, want ik wilde misschien ook nog even op vakantie, met uw goedvinden, uiteraard