Enzo blogt

Het is inmiddels al weer een tijdje geleden dat ik iets gemeld heb over mijn strubbelingen met een motor. Dus ik vond het tijd worden dat de lezers, samen met mij (ook al is het een beetje laat) het seizoen in stappen. Voor de fans een geschiedenis(je) (pics @ the bottom):

Het begon allemaal ergens in mei juli 2009, en het eindigde 2 juli 2010, mijn strijd om een A-tje te mogen toevoegen aan mijn rijbewijs. Om vervolgens nog een hele tijd te twijfelen over welke motor het zou moeten worden. De gigantische wachttijd bedroeg ongeveer een week. 10 Juli 2010 kon ik de motor met de woest erotische kleurnaam Glacier White Pearl/ Vivid Black ophalen. 12.152 Kilometers had het beestje gedaan, en hij werd gecreëerd in 2006, met 1200cc's aan motorinhoud.

Om precies te zijn gaat het om een Harley Davidson XL1200C, Custom XL1200 Low. Maar dat is een beetje lang. Het is een Sportster, waarvan ze in 2006 nog een laag model maakten met 1200cc. Vooral dat het een laag exemplaar was kwam mij goed uit. Kom ik ook nog met de voeten bij de grond. Zal me goed doen, je weet wel, als je eens moet stoppen ofzo...

Ik had gelest op een Sportster 883 Low, en wilde eigenlijk hetzelfde model aanschaffen. Daar heb ik het internet voor afgezocht, en prijzen vergeleken. Het viel mij vooral op dat ze duur waren. Duur in die zin dat er niet veel verschil zat tussen een gebruikte en een nieuwe. En na vaak koffie te hebben gedronken bij de rijschool om toch wat tips op te doen, na een idee van Marcel besloten om dan maar gewoon eens te kijken naar een nieuwe.

Ik had in die periode het geluk dat ik voor het werk op hotel moest, en daarbij kreeg je een aardig zakcentje. Eigenlijk bedoeld voor eten en onderhoud, maar als je het goed deed hield je gewoon nog over. Ik had in 1,5 jaar tijd genoeg gespaard voor een leuk modelletje. Misschien niet genoeg voor een motor met ABS en climate control maar dat is wat voor later.

Ik ging kijken bij Central in Veghel. Ik was er al eens geweest samen met Marcel en Marina, en er stond veel moois, plus dat het een dealer was gespecialiseerd in Harleys, ik had in die lange motorloze periode al menig tweede hands dealer aangedaan, en de Harleys daar stonden altijd wel onder de spotlights, maar antwoord op vragen was er niet. Bij Central genoeg info.

Ik was eerst nogal gefocust op de 883 modellen, maar na een tijdje liep ik de zaal eens door. De Fat Boy modellen waren een prijsklasse of 2-3 te hoog, dus in een drafje weer terug naar de andere kant van de showroom. En door stond ie. 'Low' lees ik in gedachte. Ik denk dat het gezichtsbedrog is, maar zo 'Low' vond ik hem niet. Mooi wit is niet lelijk, en hij blinkt mooi van het chroom.

Na een korte introductie zegt de verkoper dat ik er anders gewoon eens op moet gaan zitten. Dus dat doe ik. Links aan de grond, maar rechts is een hele klus. Low was ie misschien, maar niet zo Low als de 883 van de rijschool. Die hadden ook wat aan het zadel gedaan, vertelt de verkoper die (inderdaad) de Harley's van de rijschool geleverd had, en er dus wel iets van wist. Ik mocht een proefritje maken als ik dat wilde.

Het proefritje loodste mij door het pittoreske Mariaheide. Geheel per ongeluk, want ik wist de weg daar niet. Dat blijkt ook wel, want om een proefrit te maken over alleen maar vluchtheuvels - je moet zeggen: dat kan anders

Toen ik terug kwam heb ik de paaltjes niet geprobeerd, en de motor op het grote witte kruis geparkeerd. De motor was nog niet van mij en och, je zou maar eens een spiegeltje eraf rijden...

Na de proefrit word je er nooit minder enthousiast op, en daarom goed doordacht diezelfde dag nog wat handtekeningen gezet op wat papiertjes. Vooral omdat de glimlach van alleen de proefrit niet meer van mijn gezicht was te krijgen. Ondanks dat het Mariaheide was, had je ook nog wat tussenliggende weggetjes waar vreemde borden stonden. '50' stond erop. Die kende ik even niet, vooral ook omdat je toch moet weten hoe die vijfde versnelling voelt... Hij reed lekker rustig, ook op hogere snelheid. En dat ene verkeerslicht dat ik tegenkwam was ik ook vrij snel weer voorbij. Al is dat natuurlijk geen competitie, dat ding staat stil.

10 juli was D-day, en alleen vanwege dat feit mocht moeders mij wegbrengen in mijn Fiat om vervolgens alleen terug te rijden. Zodat ik op het witte gevaarte terug kon.

Het was rond die tijd dat ik de volgende foto's heb geschoten. Daarmee wilde ik afsluiten, want waarschijnlijk is het verhaal al te lang! Meer info zal volgen, waarschijnlijk in kortere lappen tekst. De Harley komt donderdag terug van onderhoud, waarna dus mijn seizoen gaat beginnen. Mocht je in de omgeving Arnhem deze motor tegen komen: zwaai even ofzo

Harley in the sun Mooi chroom is niet lelijk

tot zover!
Ciao.