Blij dat ik rijd (11)

Door EnzoMatrix op maandag 31 augustus 2009 15:15 - Reacties (9)
Categorie: Motor, Views: 12.552

Zaterdag 9:45, Arnhem.

Ik was vergeten dat we hadden afgesproken om 10:45 (om vervolgens om 11:00 te beginnen) en was daarom dus een goed uur te vroeg. Helemaal geen probleem, er was koffie er was een krant en er was een internetconnectie die ik bij mijn laatste keer stoeien om zeep had geholpen. De krant in kwestie was de telegraaf, en mede daardoor heb ik alles overgeslagen en ben direct maar naar de sport sectie gegaan, want daar kan de telegraaf toch weinig fout doen. Ze zijn op vakantie geweest, dus ik vraag natuurlijk hoe het was. En uiteraard, hoe kan een vakantie waarbij je menig bergpas met een Harley pakt nou vervelend zijn geweest?

Onvermijdelijk dat het ook vandaag niet eventjes over ‘Buntu’ gaat, al was het maar omdat er zich vandaag iemand anders in de discussie mengt. Ik vertel namelijk dat de Ricatech laptop bij ieder pakket wat je wilt installeren, blijft vragen om de Ubuntu cd. Dat herkende de jongen niet zei ie. “Ubuntu, dat download je, en je zet het erop”. Zoiets inderdaad. Dus ik vraag toestemming om te proberen er een andere vorm van Ubuntu danwel XP op te zetten, en toestemming krijg ik. “Probeer anders Solaris”, zegt de jongen. Ik probeer: “Solaris, lijkt me niet n van de beste oplossingen, wel?”. Zo gaat de discussie nog even verder. Totdat de jongen zijn Sun petje opzet, en iedereen een goed weekend wenst…. Ik kon er wel om lachen.

Eenmaal op de motor na twee weken afwezigheid zal ik niet zeggen dat het vertrouwt voelt, maar het voelt zeker niet verkeerd. Al was ik er wel wat voorzichtig op gaan zitten, mede omdat Marina vraagt of ik het allemaal nog weet, “Had je nou twee weken niet gelest?”.

Bij het Gelredome, en dus al een aanzienlijk aantal verkeerslichten goed achter me gelaten, staat er een Polo met inhoud op het terrein waar de motoren meestal hun rondjes rijden. Het lijkt erop alsof de inhoud van de Polo bezig is met iets van een op afstand bestuurbaar autootje. En na wat ik me voorstel wat een goed gesprek is geweest tussen Marina en de jongens, maken ze nog geen aanstalten om weg te gaan. Marina heeft ze in ieder geval gewaarschuwd, dus ik moest me er niet zoveel van aantrekken. Scheelt dat het ding vaker stilstond dan aan het rijden was.

De vertragingsoefening kwam er bij vandaag, waarbij je moet optrekken naar de 50km/u, remmen, terug naar de 2e versnelling en nog even een paar pionnetjes moet ontwijken. Dat ging redelijk, al was het toen gaan regenen en was dat remmen dus niet zo strak als wanneer het droog zou zijn geweest.

Ik had twee uren les, wat voor mij ook een beetje een verrassing was, maar ik vergeet ook wel eens wat. Omdat het twee uren waren, merk ik wel dat richting het einde alles wat lekkerder gaat. Ik weet nog van mezelf dat ik eerste paar lessen in de auto eigenlijk alleen maar gezweet heb, en (in de lesauto) nooit het idee kreeg dat rijden echt leuk was of zou kunnen worden. Bij de motor is dat wel anders. Al was het maar omdat je na tien lessen vol met achtjes en slalommen er gewoon de lol wel van inziet. Om het zodadelijk tijdens het deelnemen in het verkeer het nooit op de openbare weg te mogen te doen. Ergens ook zonde natuurlijk.

Ook oefen ik nog even het wegrijden uit het parkeervak, naar links en rechts. De eerste keer dat ik dat deed werd me verteld dat je de linker of de rechtervoet aan de grond zette, naar de kant die je op wilde gaan, maar dat hoefde niet pers volgens Marina, wellicht omdat ze zag dat rechtsaf (en dus rechts aan de grond) ietwat wankel verliep. Bij rechtsaf mochten er ook wel twee voeten aan de grond. Zolang je het afschuinen met een optrekkende motor maar goed onder de knie krijgt, was de gedachte.

Nog een paar keer de acht, en de pionnen worden langzaam opgeruimd door Marina, zodat we nog wat tijd overhouden om voor het examen af te spreken. Eenmaal terug bij de rijschool en achter de computer, kan Marina echter niks betekenen, omdat het CBR technisch onderhoud pleegt aan de website. De techniek staat voor niks, zeggen ze dan.

Volgende week gewoon weer een les. Al moet het dan zonder Marina, die heeft nog niet genoeg gelopen en plakt er een Airborne aan vast.

Als het goed is mag ik vanaf 11 september met vakantie. Ik ga nog beslissen of dat een echte vakantie word, of gewoon tijd vrij om meer lessen in te plannen. Hangt van meerdere factoren af. En daarvan is of ik zin heb een blog te schrijven over Tanzania in plaats van motoren :). Hebben jullie nog een noemenswaardige voorkeur?

Democratie anno 2009

Door EnzoMatrix op vrijdag 21 augustus 2009 12:35 - Reacties (8)
Categorie: Random, Views: 2.648

Afghanistan heeft verkiezingen. Iran heeft ze al gehad. Democratie ten top, wereldwijd, zelfs daar waar we vroeger eigenlijk de dictators (stiekem) steunde. Ik zeg we, maar ik bedoel ‘het westen’ of specifiek ‘De Verenigde Staten van A.’

Dat kan toch niet slecht zijn? Democratie is, zelfs als het ‘gebracht’ word door de domste president in de geschiedenis, stiekem gewoon een hele happening. Het brengt vrijheid, keuze, en openheid in verdeling van de macht. Zoals ook ons systeem zo doorzichtig is, dat we alle foutjes van Balkenende krijgen te horen en daar tijdens verkiezingen gewoon weer over kunnen oordelen. Kijk, dat ons land die hardnekkige ja-knikkers kent van het CDA die vervolgens die foutjes van een Balkenende oogluikend toestaan, dat is k een vorm van democratie; Er voor kiezen iets niet zo erg te vinden, en vooral blijven stemmen.

Er is dus niets mis met democratie? Ik haalde al eerder George W. Bush aan, welke volgens boze tongen toch wel iets gestolen lijkt te hebben. Maar goed zeg, zijn eerste discutabele aanstelling heeft ie toch weer goedgemaakt door eerlijk te winnen van Al Gore? Die daarna wel mooi van Powerpoint een hele film in elkaar steekt en er (I shit you not!) een oscar voor krijgt voor het beste lied (in filmverband, vast en zeker). Ohja, en een Nobelprijs voor climatecontrol.

In Iran, gebeurde eigenlijk hetzelfde als in VS, en waar het in de VS eigenlijk een storm in een glas water was, werd er zowaar gereld in Iran. Er werd gemoord en verminkt omdat de democratie hem toch de winnaar had gemaakt, Ahmedidntwin is nu gekozen leider voor wat? Nog eens vijf jaar? En wie houden we voor de gek, hij blijft lekker zitten totdat hij door de VS word weggejaagd Of Israel wellicht, die er misschien eerder last van krijgt. Maar de VS doet dat niet, zo lijkt, want de VS heeft al eens gezegd bij monde van de woordvoerder van het witte huis dat Mahmoud Ahmadinejad de gekozen leider was. Dat hardop zeggen is zoiets als erkenning van de overwinning. Daartoe kan gezegd worden dat democratie gelijk staat aan moorden en verminken van deze of gene die tegen de democratie is. Want als de VS het goedvindt kunnen zelfs landen als Duitsland of Frankrijk (zelfs als zij het niet goed vinden) weinig meer beginnen.

Dan Afghanistan. Hamid Karzai kwam ooit eens aan de macht omdat de VS dacht dat het land wel toe was aan een leider, ook al was het dat niet. Waarom hij? Hij schijnt wat banden te hebben in de olie, zijn familie zit in de drugs en net als met rappers is een president ng geloofwaardiger als ie een aantal aanslagen overleefd. Want dat heeft ie, en hij heeft daarna ook wraak gezocht bij de Taliban voor de moord op zijn familie. Wat ie dan precies gedaan heeft weet alleen hij, maar een president is nog leuker voor kranten en idolate volgers als ie zijn heden en verleden een beetje mistig houd.

Nu waarom ik dit stukje ben gaan schrijven. Vanochtend hoorde ik op de radio diezelfde verslaggever die gister niet van Giel Beelen wilde aannemen dat Rob Trip het acht uur journaal gaat doen, vertellen hoe democratie werkt in Afghanistan. Vrij vertaald uiteraard, want wat ie woord voor woord zei weet ik niet meer. “Krijgsheren hebben mensen onder druk gezet Karzai te stemmen, hebben mensen geronseld, mensen in pickup trucks geduwd om ze maar aan het stemmen te krijgen. Nu is dit heel iets anders dan we gewend zijn, maar dit is Afghanistan, zo gaat dat hier.”

Inderdaad, onderontwikkeld land, in centraal-Azi nog wel, wat verwacht je dan. Nou neemt u mij niet kwalijk, maar dat is toch de omgekeerde wereld? Deze praktijken doen niet denken aan iets dat ook maar op democratie lijkt. We zijn het denk ik verleerd, maar als ik zo vrij mag zijn mijn definitie te geven. Democratie is het recht hebben om uiting te geven aan je voorkeur, maar je ook geheel mogen onthouden van het geven van die voorkeur. Het staat n ieder vrij iets te denken, en daarop actie te ondernemen (stemmen of niet stemmen in dit geval). Wat voor een democratie beheer je, als je heel netjes een aantal namen op een stembiljet zet, en vervolgens alsnog iedereen verbied op een andere naam te mogen stemmen?

Bij ons is het wel heel anders, die democratie, daar heeft de verslaggever gelijk in. De machthebbers bij ons hebben het heel netjes gedaan, maar bereiken hetzelfde als dat die krijgsheren doen. In plaats van geweld, gebruiken ze hier onze desinteresse in alle dingen die politiek ademen. Alle polls tonen aan dat ‘we’ het allemaal anders willen, maar op de dag des oordeels moeten we werken, hebben we gewoon geen tijd of is het weer voor het terras. Om hierna weer 4 jaar lang te mogen klagen.

En zeg nou zelf….Dat is democratie. Ik ga toch zeker niet stemmen, dat haalt niks uit! Ik ga wel een hoop lopen klagen tegen iedereen die het maar horen wil, maar ik ga toch zeker niet naar het stembureau.

Blij dat ik rijd (10)

Door EnzoMatrix op maandag 17 augustus 2009 21:31 - Reacties (6)
Categorie: Motor, Views: 2.962

Zaterdag 10:00, Arnhem

Ik rijd vandaag samen met Marcel naar het Gelredome, omdat ik eens moet leren klok kijken. En daarbij gewoon zaken als douchen, eten of zelfs de auto instappen, gewoon moet initiren, in plaats van dat ik er alleen maar over nadenk om die dingen in gang te zetten.
Al met al kwam het Marcel misschien niet verkeerd uit, want hij had een netbook gekocht. Met Ubuntu. U snapt het, later meer daarover.

Ik trek in alle haast de motorjas aan en neem plaats op de motor. Twee hele verkeerslichten later, ligt de motor weer op zijn zij. Ik stopte, ik stond stil, en plotseling stond ik niet meer. Meer kan ik er niet van maken. "Wat doe je nou?" Ja, goede vraag Marcel, ik weet het zelf ook niet. Het stoplicht was rood, en ik dacht dat iedere automobilist achter mij wel eens een motor op zijn zij zou willen zien, en mij erbij.

Bij het verkeerslicht voor het Gelredome vraagt ie nog even of ik niks bezeerd heb, en wonder boven wonder ook deze keer geen schade, of het moet wellicht een nog grotere deuk in dat ego zijn.
Maar, hoor ik u denken, waarom er dan zo open en bloot over vertellen Alex? Als dat ego zo'n teer punt is? Goed punt. Ik ben nu eenmaal eerlijk, en goed, zoveel maak ik ook niet mee. Ik dacht dat het misschien wel wat toe zou voegen. En is het niet zo dat iedere held in boek of film altijd eerst wat tegenslagen te verwerken krijgt voordat hij er vandoor gaat met het mooiste meisje (deze week: Freida Pinto). Hiermee niet gezegd dat ik een held in wording ben, maar ik laat slechts een proefballonnetje op.

Vandaag een dubbele les, en dat is met zo'n flater in het begin misschien wel lekker ook, kun je het van je af schudden. We doen niets nieuws, de snelle slalom, remmen en uitwijken, afgewisseld met veel achtjes. Op een gegeven moment moest ik weer even stil gaan staan waar Marina ook stil stond omdat ze mij de langzame slalom in wilde sturen.

Voor de langzame slalom is het zaak dat je stapvoets rijdt, en daarom dus gaat spelen met de koppeling. Marina zet een loopje in, en ik moet er naast gaan rijden. Dat lukt, al zeg ik het zelf. Dan de slalom, omdat afschuinen eigenlijk niet kan bij die slalom legt Marina uit dat je eigenlijk alles mag gebruiken om de slalom door te komen. Je moet er gewoon doorheen, en het is vooral op de motor blijven zitten na de slalom, wat voor mijn persoon best een goede tip was. En nou houd ik er over op, iedereen kan best een keer of twee vallen. Water under the bridge, Alex (maar houd het nu alsjeblieft bij twee keer).

De eerste keer langzame slalom gaan er als ik het me goed herinner drie pionnen neer, en sla ik er wat over. Hij ging dus niet zo goed. Oefening baart kunst en als het tijd is om de pionnen op te ruimen, rijd ik er slechts nog eentje omver. Waar ik tevreden over was, was dat de beweging en de snelheid in ieder geval in orde lijken. Nu heb ik er weinig kijk op, maar Marina meldt bij terugkomst bij de rijschool dat ik alvast wat in mag laten plannen voor het AVB, dan kunnen we naar een datum toewerken. Prima.

Al met al een goede les, met een dramatisch begin, maar ik ben blij dat het achtje nog steeds lekker gaat, en bij het uitwijken ook vandaag maar zo een steuntje aan de grond. Lekker schuin gehangen dus. Het was niet allemaal negatief dus.

Ubuntu! "Ken jij dat Alex", en ik op mijn allerbest: "Ik heb m zelf ook." Marcel wil hem graag mee nemen op de motor tijdens vakanties of iets in die geest, en dan waar mogelijk een wireless signaal oppikken. Omdat ie mij aanspreekt, ben ik dan ook zo iemand die graag het getoonde vertrouwen wil teruggeven, dus ik doe maar wat graag mijn best om er even naar te kijken.

Mijn Ubuntu thuis gaat gewoon met draad, maar ik heb al wat forums gelezen waaruit ik mag opmaken dat wireless en Linux geen 'match made in heaven' zijn. Het vreemde is ook dat als we proberen de usb adapter voor de wireless aan te sluiten Ubuntu geen kick geeft, zelfs niet iets in de geest van: 'Ik weet niet wat je aansluit maar ik herken er niks in'. Na een tijdje vraag ik of ik hem misschien even mee naar huis mag nemen, want dit word niks zo. En vandaag staat er nog steeds een netbook in mijn flatje afgedankt hokje met keuken en slaapkamer met veel te hoge huur.

Geen cliffhangers deze week, want ze zijn dus op vakantie, en de volgende zaterdag zat vol. We moeten dus twee weken wachten op het volgende episch schrijven. Dan is het even kijken wat we gaan doen, want ik wilde misschien ook nog even op vakantie, met uw goedvinden, uiteraard ;)

De wereld volgens Enzo

Door EnzoMatrix op woensdag 12 augustus 2009 14:24 - Reacties (2)
Categorie: Random, Views: 2.437

Loterijen, nekpijn en de verloedering van een jeugdherinnering. Ergernissen? Nee, niet echt, gewoon wat zaken die mij bezighouden.

Het zegt wel wat over de mens als je weken voor de ‘happening’ mensen rustig ziet aansluiten bij de hype om vervolgens, wanneer voor iedereen blijkt dat de hype inderdaad een hype was, moord en brand te gaan schreeuwen.

Nu blijkt het zo te zijn dat mensen de reclame code commissie opbellen met klachten. Ik mag dan altijd graag fantaseren over hoe zo’n belletje dan gaat naar die commissie. In mijn fantasie ga ik er dan altijd van uit dat diegene die het belletje ontvangt de instructies heeft gekregen om vooral mee te gaan met de beller, en vooral niet moet verwijzen naar het ‘gezond verstand’ van de beller.

“Ik heb van de week dus vernomen dat de jackpot wel moest vallen, hij moest wel vallen werd er verteld in dat voorlichtingsfilmpje van de staatsloterij, vreemd genoeg midden in een reclameblok. Dus ik zeg tegen mijn vrouw, die overigens nog nooit meer dan 2000 euro op d’r bankrekening heeft gehad, ik zeg ‘die loten moeten we halen’, dat is wat ik zei.”

“Ja meneer, ik kan me goed voorstellen dat u een kans ruikt als u op een landelijk toegankelijk informatiespotje te horen krijgt dat die Jackpot wel moet vallen.”

In mijn fantasie kan ik me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die geen flauw benul hebben van wat een loterij precies inhoud. Of dat ze boos opbellen omdat ze niet eens wisten dat 1/5 lot ook gewoon gekocht kon worden. Want hadden ze 1/5 lot gekocht was ie misschien wel op het 1/5 lot van hun gevallen.


En dan nekpijn. Michael Schumacher, zevenvoudig wereldkampioen in de formule 1, heeft last van zijn nek. Plotseling is dat geen sportnieuws meer, nee, dat is voorpaginanieuws. Begrijpelijk, want ook de niet volgers van de formule 1 hebben in het verleden vast wel eens een glimp opgevangen op de zondagmiddag van de Duitser die het Italiaanse volkslied dirigeert. En ondanks dat deze mensen het sportnieuws niet zo strak volgen, willen ze vast weten wat er aan de hand is met die Duitse dirigent.

Dat nieuws dus in de plaats van dat je iets hoort of leest over het hoe en waarom een veer zomaar los kan laten, wie daar voor verantwoordelijk is en welke straf die persoon te wachten staat. Hele auto’s worden op crashimpacts bestudeerd en alleen op live beelden valt te bekijken hoe een veer een helm doorboort. Niemand op het idee gekomen om te bekijken wat er gebeurt als er iets anders dan een steentje op je vizier afkomt bij 300km/u?


Onlangs heb ik mogen vernemen dat mijn ouders de zolder op aan het ruimen waren n dat ze daarvoor Marktplaats hadden ontdekt. Mijn GI Joe collectie mocht weg voor vijfenzeventig hele euro’s. Toen ik deze informatie ontvangen had, kon ik nog net een huilbui onderdrukken. Ik moest denken aan al dat speelplezier en de grootte van de collectie die in mijn ogen wel het drievoudige waard was van waarvoor het uiteindelijk is weggegaan.

Niet lang daarna vernam ik dat er een GI Joe film uitgebracht ging worden. Blij als een kind de trailer opgezocht. Ietwat plastic look en feel, maar dat mocht de pret niet drukken.Ongeveer een week geleden via MTV of TMF de achtervolgings-scene mogen bekijken. Stuitterende motoren (met berijder en passagier) en afschuwelijke CG (een Hummer met rubberen voorzetleuning voorzien van spikes n een veredelde autoschepper?) zorgden ervoor dat ik wederom een huilbui moest onderdrukken.

Hoe kun je zoiets ten tijde van meesterwerken als The Dark Knight, Iron Man, Watchmen en zelfs het middelmatige Transformers, nog zoiets lachwekkends op de markt brengen? Al moet ik me afvragen of ik wel zo hard moet zijn in mijn oordeel, wanneer cavia’s in de bios ook al een hit kunnen worden.

Meer een soort van ‘waar gaat het heen met de wereld’ blogpost. Jullie nog iets wat je bezighoud? :)

Cheers!

Blij dat ik rijd (9)

Door EnzoMatrix op maandag 10 augustus 2009 11:48 - Reacties (14)
Categorie: Motor, Views: 3.223

Voor alle volgers die de woensdag missen. Ik was die avond niet in staat om van Den Haag op tijd in Arnhem aan te komen, dus heb ik die les afgezegd.

Zaterdag 12:00, Arnhem.

“Ja, te laat!” Volgens mij viel dat wel mee. Dus ik zeg; “Niet waar.”
“Man, ik zit al half op de motor!”, meldt de lesser die (ik geef toe) 2 minuten op mij heeft moeten wachten. Ook dat leek me onwaarschijnlijk gezien ze naast me stond.
De overmacht dwingt mij echter mijn verlies te nemen. Al denk ik terwijl ik mijn jas aantrek nog na over het gegeven dat mijn autoklokje 12:01 aangaf bij het uitstappen, en de klok bij de rijschool zeker op 12:08 stond. Het is geen twee minuten lopen dus ik blijf erbij: er ‘verdwijnt’ wat tijd op een vreemde manier. Dat word nog leuk volgende week als ik om 10:00 uur begin.
Ik heb dit keer een jas in de maat L aangetrokken, omdat de vrouw met wie ik samen les (gezien haar grootte) naar mijn mening net de laatste S heeft weggekaapt. Op zichzelf een goede les om de volgende keer gewoon op tijd te komen.

Marcel vraagt nog even hoe het gaat en ik vertel niet dat ik donderdag en vrijdag ziek gemeld was op het werk en dat ik deze ochtend nog handenvol geniest had. Het was ook een beetje wishfull thinking van mijn kant om te voorkomen dat ik mijn vizier vol zou niezen. “Goed, goed. Weekend h, altijd fijn.” Daarna stappen we op de motor. De standaard gaat met de gebruikelijke moeite omhoog. Het zal gewenning zijn, maar ik raak het ding dan ook net met mijn grote teen. Op naar het Gelredome.

Eenmaal bij het Gelredome hoeven we niet meer over de stoep en langs eng dicht op elkaar staande paaltjes, omdat er een hek openstaat, kunnen we gewoon het asfalt blijven volgen.
In het begin de snelle slalom en de remproef, na een tijdje zoek ik de parkeervakken op en begin vol goede moed aan iets dat het achtje moet worden. Na pakweg vijf rondjes kom ik er achter dat ik nog in de tweede versnelling rijd. De motor stotterde niet, en ging vrij subtiel door de bochtjes die ik maar niet kleiner kreeg. Ik begreep opeens waarom. Bij het wegrijden van de laatste remproef, heb ik het laatste ‘tikkie terug’ niet goed genoeg gedaan en stond de motor nog in zijn twee. Even een niet hoorbare “Doh!”naar mijzelf toe, en daarna weer vol goede moed het achtje oefenen.

Na wat ik denk dat 10 minuten waren roept Marina dat we de uitwijkmanoeuvre gaan oefenen. “Hebben we dat al eens gedaan?” Niet dus, vandaar dat een uitleg op zijn plaats was. “Bij het eerste setje pionnen, ga je naar links, om de volgende set pionnen heen, waarna je snel naar rechts stuurt om aan de rechterzijde de laatste pion voorbij te rijden.” Om dit mij duidelijk te maken zitten er genoeg handgebaren bij. Ik herhaal nog even in eigen woorden wat de bedoeling was, waarop Marina antwoordt dat ik het goed begrepen had. “Ja, probeer het eerst met 40km/u en uiteindelijk moet het je lukken met 50km/u."

Na de eerste keer meldt Marina dat ik tussen de eerste set pionnen door moet rijden. Vandaar…Ik vond het al zo gemakkelijk. De tweede keer rijd ik daarom ook vol over de eerste pion in het tweede setje, en vraag me even af of ik het ooit ga redden. De derde keer gaat daarom iets minder hard, en dat verloopt aardig soepel, ik raak geen pionnen en ik eindig netjes aan de rechterkant van de laatste pion. Na een poging of vier/vijf zegt Marina dat ze de pionnen heeft klaar gezet voor het achtje binnen het toegestane aantal meters. Ze legt uit dat ze graag de beweging goed wil zien en dat ik desnoods buitenom de pionnen ga, maar dat ik moet proberen er binnen te blijven. Ondanks die tegenstrijdigheid snap ik wat de bedoeling is. De eerste drie pogingen gaan niet zo best, maar daarna gaat het steeds beter. Je moet gewoon niet naar de pionnen kijken, simpel!

Daarna nog een poging of twee. Bloed, zweet en tranen, volharding, een gezonde dosis “dit red jij nooit!” en vooral herhaling hebben er voor gezorgd dat het achtje dan eindelijk lukt. En net op tijd, want als ik mijn wereld weer wat groter maak dan het stukje tussen de pionnen, zie ik dat de andere pionnen al netjes zijn opgeruimd. “Ging goed h?” Vraagt Marina. Ik vond van wel. “De volgende keer wat meer oefeningen erbij en je bent al goed op weg naar het eerste examen.” Angstzweet breekt uit bij het horen van het woord 'examen'. Misschien ligt het aan de hitte van de motor. Of wellicht niet geheel ondenkbaar: een combinatie van beide.

Eenmaal terug bij de rijschool vrij lang wachten om mijn vervolgafspraak te maken. We reden terug in colonne en vrijwel alle lessers waren in staat vr mij in de rij aan te sluiten bij de administratie. Marcel vraagt terwijl ik wacht of ik een natte rug heb opgelopen.
“Nee, dat valt best wel mee.”
“Was ze niet zo streng dit keer?”
“Jawel, maar….”
“Jij kan dat wel hebben, zo’n koele kikker.”
Kijk, wij snappen elkaar.

Omdat ik geleerd heb van vorige week zet ik de afspraak maar meteen op zaterdag, de woensdag lijkt niet meer haalbaar (in ontspannen toestand). Wel meteen een dubbele les er van gemaakt. Hopelijk doet het me goed en wil dat achtje volgende week nog steeds goed lukken.

Was dat de Albert Heijn die ook blokjes zelfvertrouwen verkocht?