Faceplanten met collega's

Door EnzoMatrix op maandag 28 maart 2011 23:22 - Reacties (13)
CategorieŽn: Alex valt af, Random, Views: 3.410

Zaterdag jongstleden heb ik een clinic ondergaan waarbij het hoofddoel was te leren wat mountainbiken precies is. Lui als ik ben, was ik niet gegaan als het ook maar iets verder was dan een half uurtje rijden van mij vandaan. Gelukkig voor collega's en voor de organisatie is Velp niet zo ver verwijderd van waar ik woon, dus ik was er bij en was het gezellig (of het ťťn een gevolg was van het ander, is wellicht voer voor een volgende blogpost).

Waarom schrijf ik me in voor een mountainbike clinic? Ik zag de uitnodiging van de personeelsvereniging en moest gelijk denken aan mijn pogingen af te vallen of in ieder geval gezonder te leven. Normaal fiets ik niet veel, mijn laatste eigen fiets viel een jaar of twee geleden uit elkaar van ellende en sindsdien leen ik nog wel eens een fiets, maar dat is dan niet met het doel recreatie of beweging. Ongeveer een week nadat ik mij in schreef voor de clinic, leek het me een goed idee wat te oefenen voordat ik op een fiets zou stappen. Zoals eerder gezegd had ik geen fiets tot mijn beschikking, dus wat doen we: wij gaan shoppen.

Na wat zoekwerk kom ik uit op een Cube LTD Comp 2010 Black Anodized. Geen idee van de precieze specs om eerlijk te zijn. Ik ben niet echt gestructureerd tot deze keuze gegaan. Stadsfietsen zijn niet echt mijn ding en mijn vorige fiets was ook iets van een ATB, en deze paste ook nog eens binnen het budget wat ik voor ogen had. De donderdag voor de clinic haal ik de fiets op van de fietsenwinkel.

De clinic dan. Bij binnenkomst moet ik een papiertje tekenen waarop zoveel staat als 'Ik ben me volledig bewust dat enige geleden schade aan mijn persoon het resultaat is van mijn eigen lompe gedrag en zal daarom nooit de schuld leggen bij diegene die deze clinic organiseren'. In plaats van hard wegrennen, onderteken ik het papiertje. Waarna de man achter de tafel nog meldt dat ik een huurfiets had gevraagd, maar hij zag me wel met een fiets aankomen - what is up with that? Waarna ik uitlegde dat de fiets in kwestie net 2 dagen oud is, en dat ik ten tijde van de inschrijving inderdaad wilde huren. Scheelt weer 10 euro. Nouja, als je dan niet de aanschaf van genoemde mountainbike meerekent...

Na wat algemene uitleg en het verdelen in groepen fietst de beginnersgroep met mij er in naar een soort van zandweggetje/parkeerplaats even verderop (we zaten al aan de rand van de Posbank). Daar mogen we over een aantal boomstammen heen rijden. Niet zo heel spannend, maar dat veranderd als we mogen bunny hoppen over diezelfde boomstammen en als er even later een kleine versie van een wipwap word geÔntroduceerd. Een collega slaagt er zelfs in om een huurfiets zodanig te beschadigen bij een ingezette sprong (of waarschijnlijk de landing) dat er een nieuwe fiets moet worden geleverd.

Ongeveer een uur later gingen we fietsen. Na een tijdje komen we uit bij een bult in de weg. Een flink recht stuk waar plotseling de grond ongeveer 2 meter omhoog gaat, klein midden stukje, en daarna gelijk weer 2 meter omlaag. Ik kwam de bult in twee pogingen niet op, dus ik had toen nog geen idee hoe het was om een bult af te rollen op los zand. Dat heb ik later mogen ervaren. Na de bult neemt de groep namelijk een scherpe daling onder de loep. Zachtjes remmen op de voorrem is het devies, maar dan zo dat het wiel nog wel rolt en niet sleept, en op een gegeven moment de fiets laten rollen. Helaas had ik die dag ongelooflijk veel last van een stem in mijn hoofd die ongeveer het volgende zei: "Niet doen, niet doen, niet doen...." En op de een of andere manier werkt dat gewoon heel goed.

Onderweg krijg ik ook nog een aanval van kramp (die ik overigens nu nog voel). Ik heb gedurende de middelbare school wel gewoon gefietst, maar dat was 16 kilometer enkele reis zonder heuvels. Ik denk dat we goed 2,5 uur op de fiets zaten toen het zover was, en aangezien mijn conditie niet bestaand is, vond ik het nog een hele prestatie.
Helemaal na wat stenen trapjes op en af rijden zit ik er goed doorheen. Rustig doortrappend fiets ik er op een gegeven moment doorheen en we gaan verder.

Op dit moment voelde ik door mijn hele lichaam spieren die ik waarschijnlijk een lange tijd niet gebruikt heb en die schreeuwden om aandacht. Maar voordat er gerust gaat worden, moeten we eerst weer terug fietsen. Even dacht ik dat ik het zonder kleerscheuren had doorstaan. Even was ik blij dat ik mezelf geen schade had toegebracht. Maar hoogmoed komt voor de val blijkt maar weer.

"Er komt zo dadelijk een pad, en aan het eind van dat pad staan twee bomen, vandaag gaan we tussen de bomen door", word er medegedeeld. "Dan volgt er een steile afdaling, belangrijk is daar niet te remmen". En hier baal ik nu zo van. De vorige opstakels kon je eerst overzien voordat je ze nam. Een goed beeld vormen van wat de bedoeling was. Ik ging de oefening eigenlijk al in met een gevoel van: 'Dit kan alleen maar fout gaan'. Gelukkig voor kijkers en lezers, ging het goed fout.

Na 2 minuten aanloop zie ik daar de twee bomen in kwestie. Mooi groen van kleur, niet te groot niet te klein, en met aardig wat blaadjes toch nog. In de verte zie ik mijn collega's die het wel allemaal hadden gered. 'Waarom word er dan zo'n heisa gemaakt?' dacht ik nog. Opeens een afgrond van heb ik jou daar. Alles in mijn lichaam schreeuwt om hulp, en ik kon nog net een 'Mama!!!' onderdrukken. Allemachtig wat een drop zeg......en ik moet die fiets zijn werk laten doen?! Die is gek. Ik druk hier maar eventjes op de rem.

Het voorwiel lijkt opeens terug te willen sturen naar mijn frame, mijn zitvlak verlaat het zadel, en op datzelfde moment laten ook mijn voeten de pedalen in de steek. In luttele nanoseconden zie ik mijn leven voor me voorbij schieten. Gipsen poot in groep 4, mijn eerste opgelopen blauwtje, mijn tweede keer, mijn eerste loonstrookje, mijn eerste PS3, vastlopers op diezelfde PS3, mountainbike clinic. Na een korte vlucht land ik op mijn zij op een heleboel takken en blaadjes. Auw. Waar doet het pijn? Ga eens staan.....overal!
"Gaat het?", hoor ik. "Is het licht uit geweest?" Nee man, maar als je vraagt wat er in de afgelopen 2 seconden is gebeurd dan weet ik het niet..."Nee hij stond gelijk op" zei instructeur 2 die het beste uitzicht had op iets wat op Youtube niet zou misstaan. "Wat deed je? Je remde he.....Ok, poging nummer twee".

Poging nummer twee is door de goede afloop een stuk minder spectaculair te noemen, maar het was wel een kick om (zonder de rem te gebruiken) een heuvel af te gaan. Ik wilde heel graag remmen, maar omdat ik dit keer graag mijn lichaam wilde ontzien, heb ik de handen om de handgrepen gevouwen en de remmen gelaten voor wat ze zijn. Een hoop gejuich van de collega's klinkt, en dat is eigenlijk een goede manier van afsluiten. Gisteren en vandaag de blauwe plekken geteld en de tel kwijt geraakt.

Maar ik heb er wel een hobby bij :)
Ciao!