Up in the air (2)

Door EnzoMatrix op zondag 15 december 2013 21:49 - Reageren is niet meer mogelijk
Categorie: Random, Views: 4.524

"Hallo, meneer, u bent nog geen priority!" Altijd fijn om zo weer met beide benen op de grond te worden gezet, vind ik zelf. Nog buiten beschouwing gelaten, dat mijn vader een meneer is, ik ben zelf in het slechtste geval gewoon een 'jongeman'.

Afijn, deze jongeman laat zich niet zomaar achteraan in de rij zetten, zeker niet nadat ik eerst de miles kon claimen van een vlucht of zeven omdat het allemaal zo lekker strak geregeld is, online. Ik ben niet iemand die zich bezighoud met regeltjes en policies, maar als ze vervolgens tegen me gaan werken, dan geef ik gas terug, en gaan we los.

Zo heb ik ooit eens een mevrouw die mij beschuldigde van het hebben van een 'plakhond' proberen te kalmeren met de zin "mevrouw, als uw hond ook maar een beetje op uzelf lijkt, dan zal het de charme van uw hond zijn, die mijn hond aantrekt". Helaas was deze mevrouw met het verkeerde been uit bed gestapt, dus daarna heb ik het maar afgemaakt met "Ik ga geen ruzie maken over de mate waarin mijn hond aan de uwe plakt, goedemiddag". Dit natuurlijk in het kader van de policy 'mijn hond is beter dan die van jou', waar in dit geval mijn hond de benadeelde partij speelde.
(Nu was het niet eens mijn hond, maar ik liet hem even uit, en 'plakhond' is toch wel overdreven, ik dacht altijd dat het iets was dat honden deden, een beetje aan gaatjes ruiken)

Nu zijn de mensen op Schiphol er om ons van dienst te zijn, en daarom had ik verwacht dat ik niet mijn allerbeste materiaal in hoefde te zetten. Ik probeerde het met "Mevrouw, ik heb hier een ticket waar mijn nummer en flying blue status duidelijk op vermeld staan". Waarbij ik vervolgens aan het wijzen was naar die duidelijke letters en cijfers (fontsize 6, font....Wingdings ofzo)

"Ah neemt u mij niet kwalijk meneer. Loopt u maar door!" En ik zette mijn meest triomfantelijke gezicht op, uiteraard. Enzo 1 - 0 Blonde regelmiep (leuke blonde regelmiep, maar die gaat vast niet voor 1m63, 64kg schoon aan de haak, dus ik geef haar maar geen knipoog).

Ik loop de slurf in, waar ik word achtervolgd door een Ier/Schot/dronken Engelsman (want ik verstond 'm maar half) "always make you feel like a little schoolboy being sent to the end of the line once more.....ey!"
En ik natuurlijk op mijn beste Engels: "Yes"
Waarna ik er vervolgens 2 versnellingen bij probeerde te doen, maar het had geen zin, halverwege de slurf staan we stil, want in het vliegtuig is er vast iemand bezig een file te creŽren. Vraag me altijd af hoe dat kan, want je bent toch de eerste, gooi die tas neer en ga zitten. Maar dat zal een beetje zijn als wanneer je de eerste bent in een file, denk ik dan.... 'Staan er al mensen stil? Niet? Mooi! dan kan ik het beter zien'.

De dronken Engelsman vraagt of ie het ticket even mag zien. "Oy those are sum wee tiny letters ey!" Ik: "Yes, that is why she had to look twice"
"Onleh took two tries? good fer her!"
"Yes"

Ondertussen waren we al bijna bij het vliegtuig, en de stewardessen gaven hun meest gemeende (...) "hello!", en "Good afternoon". Stoel 24F, gelukkig zat de Engelsman ergens vooraan, anders had ik het hele gangpad nog de tijd om hem van alles te vertellen.
Ik ben bijna blij als ik de snotterende man en een Aziatisch uitziende man even moet vragen voor me op te staan, (Sorry, Excuse me, Pardon me....oh, sounds like a bad cold....) zodat ik bij het raam kan plaats nemen....

Up in the air

Door EnzoMatrix op vrijdag 6 december 2013 22:55 - Reacties (5)
Categorie: Random, Views: 5.812

Mijn collega laat mij vol trots zien waar hij de afgelopen jaren heeft vertoeft. De KLM Lounge. Hier is het allemaal om te doen. Als je hier binnen mag, dan heb je het gemaakt...

Het eerste dat op valt, is dat het erg druk is (voor iets wat een exclusief clubje moet zijn). Er staan wel luie stoelen die vrij zijn, maar dan zit je naast die meneer die zo hard snurkt, dat het lijkt alsof ie het expres doet. Of weer ergens anders is iemand op het idee gekomen haar laptop niet op schoot te nemen, maar er een eigen stoel voor te claimen.

Afijn, wij hadden nog niet ontbeten dus niks geen lui zitten, wij gaan naar de plek waar het ontbijt word geserveerd. Er is voor iedere passagier wat wils, ook voor diegene die in een andere tijdszone zitten, want het bier staat al koud. Niet zo vreemd is het dan, dat de eerste die je een biertje ziet pakken gewoon Nederlands praat.

Ik sla de 1-haps broodjes over en pak een appel en banaan. Mijn collega kijkt mij teleurgesteld aan als ik ook de poffertjes oversla. Om daarna bij het koffiezetapparaat te komen moet ik even wachten. Er staan wat mensen voor me. Waar ik op dat moment geen erg in heb is dat er een vrouw in mantelpak naast de rij bezig is wat soep in een milkshake beker te gieten. Ik denk dat ze vandaag voor het eerst op dat idee gekomen is, want ze had er nog niet zoveel ervaring mee. Op het moment dat ik mijn kopje op het koffiezetapparaat zet hoor ik een knal naast me. De vrouw die eerst zo druk bezig was met het aandrukken van de deksel kijkt geschrokken omhoog. De deksel is air born en door de druk die zich had opgebouwd is er ook wat soep de lucht in gegaan. Net als ik omhoog wil kijken, komt de soep naar beneden (en de deksel).

Als ik aankom bij de gate vraagt de vrouw of alles goed met me gaat. Ik heb een beetje een rode wang, omdat de soep nogal heet was. En aan mijn mouw bleek nog wat vermicelli te zitten. Ik mocht gelukkig toch naar binnen. Gelukkig was het geen tomatensoep, anders leek ik vast op iets uit the Walking Dead

Eenmaal in het vliegtuig ben je blij als je zit. Omdat mijn collega triple platinum is... (of iets anders belangrijks) mag hij als een van de eerste instappen. Hij was zo vriendelijk mij mee te nemen.

Daar zit je dan, te wachten, toch met enige spanning. Zou er een leuke dame naast je komen zitten, je weet wel - zo knap dat je niet meer weet hoe stoelriemen vast moeten (of los). Dat je elke keer als ze jou kant op kijkt "ja, ik ook van jou" wilt zeggen. Zo'n type, daar hoop je eigenlijk op.

Die eerste vlucht wist ik het nog niet, maar ik weet nu dat zoiets nooit gebeurd. Jij komt altijd naast iemand te zitten die zo veel hoest en niest, dat je iedere twee weken weer aan de Bisolvon moet, en preventief aspirientjes slikt, alsof het snoepjes zijn.

Er zijn natuurlijk uitzondering, maar dan... dan zit je naast een chinees die zoveel zweet dat ie toch even zijn trui uit moet doen. Ja, pardon, dat kan toch niet in het gangpad, dan moet ie opstaan, dat kan net zo goed zittend... als u zich even tegen het raam aan wil drukken, lijkt hij te gebaren. Want hij kan natuurlijk geen Engels. Maar als ie de stewardess met het karretje voorbij ziet komen, dan groeien zijn ogen, en spreekt hij plots heel goed zijn talen... "Heineken!"

Met als gevolg dat je anderhalf uur laten blij bent dat je het vliegtuig mag verlaten. En dan te bedenken dat je net als je collega een frequent flyer gaat worden...
...Zal in ieder geval goed zijn voor het immuunsysteem.