Mijn manier om progressie te melden in mijn meedogenloos gevecht met het vet.

Faceplanten met collega's

Door EnzoMatrix op maandag 28 maart 2011 23:22 - Reacties (13)
Categorieën: Alex valt af, Random, Views: 3.449

Zaterdag jongstleden heb ik een clinic ondergaan waarbij het hoofddoel was te leren wat mountainbiken precies is. Lui als ik ben, was ik niet gegaan als het ook maar iets verder was dan een half uurtje rijden van mij vandaan. Gelukkig voor collega's en voor de organisatie is Velp niet zo ver verwijderd van waar ik woon, dus ik was er bij en was het gezellig (of het één een gevolg was van het ander, is wellicht voer voor een volgende blogpost).

Waarom schrijf ik me in voor een mountainbike clinic? Ik zag de uitnodiging van de personeelsvereniging en moest gelijk denken aan mijn pogingen af te vallen of in ieder geval gezonder te leven. Normaal fiets ik niet veel, mijn laatste eigen fiets viel een jaar of twee geleden uit elkaar van ellende en sindsdien leen ik nog wel eens een fiets, maar dat is dan niet met het doel recreatie of beweging. Ongeveer een week nadat ik mij in schreef voor de clinic, leek het me een goed idee wat te oefenen voordat ik op een fiets zou stappen. Zoals eerder gezegd had ik geen fiets tot mijn beschikking, dus wat doen we: wij gaan shoppen.

Na wat zoekwerk kom ik uit op een Cube LTD Comp 2010 Black Anodized. Geen idee van de precieze specs om eerlijk te zijn. Ik ben niet echt gestructureerd tot deze keuze gegaan. Stadsfietsen zijn niet echt mijn ding en mijn vorige fiets was ook iets van een ATB, en deze paste ook nog eens binnen het budget wat ik voor ogen had. De donderdag voor de clinic haal ik de fiets op van de fietsenwinkel.

De clinic dan. Bij binnenkomst moet ik een papiertje tekenen waarop zoveel staat als 'Ik ben me volledig bewust dat enige geleden schade aan mijn persoon het resultaat is van mijn eigen lompe gedrag en zal daarom nooit de schuld leggen bij diegene die deze clinic organiseren'. In plaats van hard wegrennen, onderteken ik het papiertje. Waarna de man achter de tafel nog meldt dat ik een huurfiets had gevraagd, maar hij zag me wel met een fiets aankomen - what is up with that? Waarna ik uitlegde dat de fiets in kwestie net 2 dagen oud is, en dat ik ten tijde van de inschrijving inderdaad wilde huren. Scheelt weer 10 euro. Nouja, als je dan niet de aanschaf van genoemde mountainbike meerekent...

Na wat algemene uitleg en het verdelen in groepen fietst de beginnersgroep met mij er in naar een soort van zandweggetje/parkeerplaats even verderop (we zaten al aan de rand van de Posbank). Daar mogen we over een aantal boomstammen heen rijden. Niet zo heel spannend, maar dat veranderd als we mogen bunny hoppen over diezelfde boomstammen en als er even later een kleine versie van een wipwap word geïntroduceerd. Een collega slaagt er zelfs in om een huurfiets zodanig te beschadigen bij een ingezette sprong (of waarschijnlijk de landing) dat er een nieuwe fiets moet worden geleverd.

Ongeveer een uur later gingen we fietsen. Na een tijdje komen we uit bij een bult in de weg. Een flink recht stuk waar plotseling de grond ongeveer 2 meter omhoog gaat, klein midden stukje, en daarna gelijk weer 2 meter omlaag. Ik kwam de bult in twee pogingen niet op, dus ik had toen nog geen idee hoe het was om een bult af te rollen op los zand. Dat heb ik later mogen ervaren. Na de bult neemt de groep namelijk een scherpe daling onder de loep. Zachtjes remmen op de voorrem is het devies, maar dan zo dat het wiel nog wel rolt en niet sleept, en op een gegeven moment de fiets laten rollen. Helaas had ik die dag ongelooflijk veel last van een stem in mijn hoofd die ongeveer het volgende zei: "Niet doen, niet doen, niet doen...." En op de een of andere manier werkt dat gewoon heel goed.

Onderweg krijg ik ook nog een aanval van kramp (die ik overigens nu nog voel). Ik heb gedurende de middelbare school wel gewoon gefietst, maar dat was 16 kilometer enkele reis zonder heuvels. Ik denk dat we goed 2,5 uur op de fiets zaten toen het zover was, en aangezien mijn conditie niet bestaand is, vond ik het nog een hele prestatie.
Helemaal na wat stenen trapjes op en af rijden zit ik er goed doorheen. Rustig doortrappend fiets ik er op een gegeven moment doorheen en we gaan verder.

Op dit moment voelde ik door mijn hele lichaam spieren die ik waarschijnlijk een lange tijd niet gebruikt heb en die schreeuwden om aandacht. Maar voordat er gerust gaat worden, moeten we eerst weer terug fietsen. Even dacht ik dat ik het zonder kleerscheuren had doorstaan. Even was ik blij dat ik mezelf geen schade had toegebracht. Maar hoogmoed komt voor de val blijkt maar weer.

"Er komt zo dadelijk een pad, en aan het eind van dat pad staan twee bomen, vandaag gaan we tussen de bomen door", word er medegedeeld. "Dan volgt er een steile afdaling, belangrijk is daar niet te remmen". En hier baal ik nu zo van. De vorige opstakels kon je eerst overzien voordat je ze nam. Een goed beeld vormen van wat de bedoeling was. Ik ging de oefening eigenlijk al in met een gevoel van: 'Dit kan alleen maar fout gaan'. Gelukkig voor kijkers en lezers, ging het goed fout.

Na 2 minuten aanloop zie ik daar de twee bomen in kwestie. Mooi groen van kleur, niet te groot niet te klein, en met aardig wat blaadjes toch nog. In de verte zie ik mijn collega's die het wel allemaal hadden gered. 'Waarom word er dan zo'n heisa gemaakt?' dacht ik nog. Opeens een afgrond van heb ik jou daar. Alles in mijn lichaam schreeuwt om hulp, en ik kon nog net een 'Mama!!!' onderdrukken. Allemachtig wat een drop zeg......en ik moet die fiets zijn werk laten doen?! Die is gek. Ik druk hier maar eventjes op de rem.

Het voorwiel lijkt opeens terug te willen sturen naar mijn frame, mijn zitvlak verlaat het zadel, en op datzelfde moment laten ook mijn voeten de pedalen in de steek. In luttele nanoseconden zie ik mijn leven voor me voorbij schieten. Gipsen poot in groep 4, mijn eerste opgelopen blauwtje, mijn tweede keer, mijn eerste loonstrookje, mijn eerste PS3, vastlopers op diezelfde PS3, mountainbike clinic. Na een korte vlucht land ik op mijn zij op een heleboel takken en blaadjes. Auw. Waar doet het pijn? Ga eens staan.....overal!
"Gaat het?", hoor ik. "Is het licht uit geweest?" Nee man, maar als je vraagt wat er in de afgelopen 2 seconden is gebeurd dan weet ik het niet..."Nee hij stond gelijk op" zei instructeur 2 die het beste uitzicht had op iets wat op Youtube niet zou misstaan. "Wat deed je? Je remde he.....Ok, poging nummer twee".

Poging nummer twee is door de goede afloop een stuk minder spectaculair te noemen, maar het was wel een kick om (zonder de rem te gebruiken) een heuvel af te gaan. Ik wilde heel graag remmen, maar omdat ik dit keer graag mijn lichaam wilde ontzien, heb ik de handen om de handgrepen gevouwen en de remmen gelaten voor wat ze zijn. Een hoop gejuich van de collega's klinkt, en dat is eigenlijk een goede manier van afsluiten. Gisteren en vandaag de blauwe plekken geteld en de tel kwijt geraakt.

Maar ik heb er wel een hobby bij :)
Ciao!

Run Fatboy Run! (3)

Door EnzoMatrix op woensdag 23 juni 2010 14:05 - Reacties (9)
Categorie: Alex valt af, Views: 2.947

de tweede update, over mijn strijd tegen het kwade vet. Ik heb hiertoe besloten omdat ik dit weekend een lading kleding heb gekocht. Wat broeken die een breedtemaat kleiner moesten dan voorheen en wat t-shirts met hier en daar een S waarbij mijn bescheiden buikje plotseling niet meer opviel. Momenteel wegen we 68Kg, sinds de laatste update niet schokkend veel verloren, maar zoveel cardio heb ik niet gehad de laatste tijd dus ik ben er goed tevreden mee.

Natuurlijk sport ik nog, laat ik daar mee beginnen. Sinds een goede maand of twee heb ik het bankdrukken opgepakt. In het begin best eng natuurlijk, want ik ben echt niet zo'n 'kijk mij eens'-mannetje. Toch als je gaat bankdrukken moet je in de sportschool waar ik zit, wel een wandelingetje maken met de gewichten van je keuze. En dan val je op.

Ik ben niet iemand die naar de gym gaat om vervolgens een praatje te maken met de persoon op de crosstrainer naast me. Als dat nog zou lukken train je niet hard genoeg en zet je er weerstand bij. Knipogen naar vrouwtjes wiens rondingen ik wel kan waarderen doe ik wel als ik een watertje nuttig nadat de training voorbij is. Niet dat ik dat vaak doe (dat knipogen), maar het punt wat ik wilde maken is eigenlijk dat zoiets voor mij dus zeker niet in de gym gebeurd.

Maargoed, dat bankdrukken dus. Bij gebrek aan excel sheets en de drang om het echt goed bij te houden, noteer ik het maar in mijn blog. Dan deel ik informatie in plaats van dat ik die hard mijn stats bijhoud. Gisteren zijn we gekomen tot 20x 30Kg, 10x 40, 6x 45, 3x50 en....goed beschouwd 1,5x55 afgebouwd met 10x30. Volgende week wilde we naar 60Kg gaan als top. Ik heb goede hoop, want de vooruitgang zit er zeker in. De voortgang is te zien in alle oefeningen, nu weet ik het niet van allemaal uit mijn hoofd, maar de voortgang zit er in.

Het mooiste van sporten is als je merkt dat het werkt, als je door hebt dat het je beter gaat nu je 'gezond leeft'. Dat die zware tas die je elk weekend mee neemt opeens wat lichter lijkt, en dat deze keer niet komt omdat je de helft vergeten bent in te pakken. Dat je even een klein sprintje trekt en niet buiten adem bent. Dat je de trapt neemt en eenmaal op bestemming niet het zweet op je rug hebt staan. Dat zijn de momenten waar ik blij van word. En dan kun je zeggen dat zoiets wel heel simpel is, maar ik hecht niet zoveel aan de moeilijkheidsgraad van zaken. Als ik iets niet kan, en na wat oefenen er wel in slaag, dan ben ik tevreden.

En dan over het eten. Ik heb een kleine terugval gehad wat betreft het eten, een maand of wat terug was het plotseling meer restaurantvoer dat de overhand had, omdat een Indiase collega het niet zo had op kantine voedsel. En soft als ik ben ga ik dan maar mee naar de restaurants. Totdat bleek dat het geld eigenlijk niet beschikbaar was voor al dat dure restaurantvoer, toen was plotseling de kantine wel te doen. Gaat het niet altijd over geld? :)

Nu ga ik dagelijks naar de kantine, en eet ik wat de pot schaft, lang niet altijd über-gezond, maar veel beter dan de vette hap die menig restaurant serveert in het altijd gezellige Terneuzen. 's ochtends tegenwoordig ei met spek en wat schepjes fruit. Al heb ik dat deze ochtend niet gepakt omdat er een zwerm fruitvliegjes op zat. En het zure gezicht van de 'chef du petit déjeuner' leidde ertoe dat ik er maar niks van zei. Straks is dat zuur kijken besmettelijk, en ik had net zo'n goede week. Ietwat voorbarig misschien omdat deze precies door de helft is, maar ik ben een optimist.

Ik ben op zoek naar nieuwe schoenen, maar bij de schoenenzaak die ik zaterdag aandeed, werd mij verteld dat sportschoenen niet in halve maten gingen. Ik was iets verbaasd over dat statement, maargoed - ik kan moeilijk met die man in discussie als hij toch geen sportschoenen in 42 half heeft. Nu wilde ik kijken wat mijn huidige maat van sportschoenen was, maar die zijn inmiddels zo oud dat enige vorm van identificatie niet meer mogelijk is. Zijn er schoen-experts die daar iets van af weten?

Oja, nog iets. Ik zat vandaag aan de lunchtafel waar een andere meneer aangaf een kuurtje te volgen. 3 weken lang een strak regime volgen. Geen aardappels, 30 gram (ongekookt gewogen) rijst of spaghetti. Geen macaroni (wat dat erger is dan spaghetti, I dunno). Geen alcohol. Veel sla, geen gehakt alleen kip of rood vlees. Die man was in 1 week 5 kilo kwijt. Ik gaf aan dat dat vooral vocht was, en niet zozeer vet - maar dat was natuurlijk niet waar.
Toen ik vroeg of ie erbij sportte lachte die wel een beetje. Daar had ie geen puf meer voor. Juist ja. Crash-diet iz good for your health sir!

Run Fatboy Run! (2)

Door EnzoMatrix op dinsdag 2 februari 2010 15:28 - Reacties (31)
Categorie: Alex valt af, Views: 5.577

De hoogste tijd voor een update.

73,2KG@1m63 schreef ik, dat gewicht is nog omhoog gegaan vanwege de Kerst, en het stoppen met hardlopen. Afgelopen zondag woog ik 70.8KG. Dat is nog steeds te veel van het goede, dus ik ga vrolijk door.

Ik wil het graag hebben over hoe ik zover ben gekomen, wat ik doe en hoe ik erover denk. Omdat ik mezelf toch zie als doorsnee, normaal en gemiddeld, en zelf ook veel vragen had voordat ik begon (en nu nog steeds heb) over afvallen. Ik wil deze gelegenheid aangrijpen ook hiervan een serie verhalen te maken.

Wat zijn slechte en wat zijn goede methodes? En waarom werkt die goede methode alleen maar voor enkelen? Waarom stop je met de methode als je 'een doel' bereikt hebt? en recenter, wtf is het nieuwe eten (buiten het feit dat het nog een nieuwe methode lijkt)?
Hoe kies ik nog bewust, als zelfs snoepgoed een 'ik kies bewust' logo mag opplakken? Is het dan niet de bedoeling dat je bewust kiest voor een appel in plaats van bewust te kiezen voor een zak yoghurt winegums of een zak nee-echt-geen-suiker!-drop.

Dat zijn dingen waar ik niet filosofisch over wil zijn, maar ik ontkom er haast niet aan. Ik denk dus ik besta, hoe krom mijn gedachtes ook mogen lijken zullen we maar zeggen. Het is als een 'thuiswinkel'- logo, een 'deze site is hack-bestendigd'-logo. Iedere site die je misschien net niet zou vertrouwen heeft er één, met als resultaat dat je dankzij dat logo, de boel toch vertrouwt.

Er staat een 'ik kies bewust' logo op, dus ik koop die winegums van yoghurt maar. Lekker voor de tv. Ook staat er met koeieletters op dat er 0% vet in zit, en dat één portie maar 10 kcal bevat, met daarnaast kabouterletters waaruit mag worden opgemaakt dat '1 portie' eigenlijk gelijk staat met '4 stuks'. Maar goed, 0% vet, dan is het toch prima?
Kijk eens op een willekeurige look-o-look verpakking, en zoek de vetgehaltes. Zal dat dicht tegen de 0% aanzitten?

Ik zelf ben begonnen om alle sapjes te vervangen met spa-water. Arnhem's kraanwater is niet te zuipen, anders had ik kraanwater genomen. Water is prima. Als ik nu nog terugdenk aan de mierzoete Ice tea, vraag ik me af hoe ik ooit heb kunnen denken dat het zoveel gezonder was dan willekeurige prikdrankjes (funfact: Coca Cola would be green if it wasn't for the added colouring).

Daarna ben ik begonnen met het opzoeken van mijn ontbijt-moment. Dit werd wel enorm geholpen door de vele hotelbezoeken vanwege werk. Een goed ontbijt hebben klaarstaan kan ook mensen met een lage motivatie over de streep trekken. Ik sloeg eigenlijk altijd mijn ontbijt over.

Omdat ik geen Sonja Bakker ben ga ik geen merken opnoemen en vaste dingen opsommen die ik eet, want die heb ik niet. Ik blijf alleen van de croissantjes en de zeeuwse bolus af. Voor de rest probeer ik te varieren. Ontbijt is vaak cornflakes met een broodje pindakaas of jam erbij.

Omdat snoepen er gewoon bij hoort zeg ik daar wat minder over. Ik ben zelf nogal gek op die roze auto's van autodrop en die haal ik ook af en toe in huis. Die zijn vervolgens op in 5 minuten tijd, maar een pleziertje op zijn tijd moet kunnen.

Middageten doe ik zo normaal mogelijk, al ben ik wel van de cervelaatworst e.d. afgestapt en overgestapt op kipfilet en kalkoenfilet. Af en toe afgewisseld met een plaatje zalm. Bruin brood, met boter.

Tot zover niks dramatisch te ontdekken, maar waar haal ik 2,4 kilo vandaan in een maand tijd? Voor mij was het een combinatie van verveling en de sleur willen doorbreken. Ik kwam erachter dat er een fitness gelegenheid was op 3 minuten rijden van het hotel (dat kun je lopen! Ja nee, vrij eentonige lange wegen). Toen ik begon met mijn lidmaatschap was het zo dat we met de collega's gingen eten en daarna terug naar het hotel gingen. Dan ben je klaar met je dag om een uur of 19:00. Voor mij is dat dodelijk, een beetje tv hangen of doelloos surfen is het gevolg, met als resultaat dat je te laat je bed in duikt.

Ik ben dus gaan fitnessen. 4 dagen in de week is dat nu. ongeveer 1,5 - 2 uur trek ik er per dag voor uit. Er was een schema opgemaakt voor me, maar ik merkte meteen dat mij dat zou gaan vervelen. Dat schemaatje heb ik dus meteen genegeerd. Ik heb nu ongeveer iets dat lijkt op het volgende:

6-10 minuten roeien
15-18 minuten fietsen
15-18 minuten cross-trainer

de rest van de tijd is kracht trainen, en af en toe een beetje mensen kijken. Ik ben ook maar een mens :)

Sta ik daar een beetje op te scheppen over mijn (geringe) gewichtsverlies en die knakker sport gewoon 4x per week nogal logisch dat je wat kwijt raakt.

Ik wil eigenlijk alleen maar aangeven dat iedereen het kan, en daarbij het een beetje van mij af schrijven. Ik snap heus wel dat niet iedereen zo verveeld is dat ie 4x per week de sportschool in duikt.

Run Fatboy Run!

Door EnzoMatrix op maandag 16 november 2009 23:36 - Reacties (17)
Categorie: Alex valt af, Views: 3.867

Omdat ik nu verga van de spierpijn, en niet de moed had om mijn eerdere blogpost te verbeteren ga ik het nu hebben over mijn nieuwe 'hobby'.

Wekenlang dacht ik dat als er een Ipod bij werd gehaald, dat ik dan veel sneller op conditie zou zijn. Maar volgens een doorgaans goed ingelichte bron, lag het toch vooral aan de schoenen. Hier was ik niet zo blij mee. Een Ipod kan iedereen immers halen, schoenen moeten weer gepast worden, er hoort een verhaal bij, van zo'n verkoper die ook al het vet kwijt is. Zo eentje waar je jaloers op word, je weet wel.

Nu was ik laatst zo dapper op de weegschaal te gaan staan. Omdat ik toch wel weet, dat het teveel is, doe ik ook de sokken maar uit. Dat zou toch zeker 50 gram schelen.
73.2KG bij (ongeveer) 1m63. Schandalig Alex.

Dus. Inderdaad maar de schoenen erbij gehaald, en een jogging broek met bijpassend vest (of jasje ofzo). Mijn Belgische collega met wie ik vandaag op pad ben geweest vond mij verdacht veel op Rocky lijken zo in het grijs. Wat hij bedoeld is natuurlijk: De kleine, dikkere versie van een Rocky.

Ik onderga die vergelijking gelaten. Want de eerste stap is erkenning van het probleem toch zeker. Vorige week de eerste stappen gezet, en direct spierpijn. En dat van een route van het Churchill hotel naar het bruisende centrum van Terneuzen en weer terug uiteraard. Geschat toch zeker een kilometer of vijf. Hoezo geen conditie?

Afijn. die week drie keer gelopen, en niet echt met plezier. Later in die week, zegt mijn collega dat ie wel een keer mee wil lopen. Uiteraard met het doel om te laten zien dat ik nog niets op heb gebouwd aan conditie. Ik zei geen nee, en van het een kwam het ander.

Dat zorgde er voor dat ik nu net anderhalf uur geleden binnen stap in mijn hotelkamer. Positief als ik ben sta ik dan wel gelijk voor de spiegel. Maar ik lijk nog steeds zwanger van een tweeling.

Misschien morgen dan wat zichtbare vooruitgang?

(ik zal niet meer zo met haast bloggen lieve mensen :))