Muzakjes Besproken.

Slash Back

Door EnzoMatrix op dinsdag 22 juni 2010 11:30 - Reacties (11)
Categorie: Muziek, Views: 2.284

Free Record Shop, Zaterdag 19 Juni.

Ik kom net van de rijschool aan op Kronenburg. Voor een knipbeurt en na later bleek, een lading kleding. Maar in eerste instantie was het doel een knipbeurt. Hoe kom je dan bij de FRS? Ach je loopt er langs, en ik had nog wat tijd te doden voordat het knippen zou gaan plaats vinden.

Ik had namelijk vernomen dat zowel Faithless, Slash en Giovanca een nieuw album hadden uitgebracht. En laat ik nu fan zijn van alle drie de formaties. Bij Dance van Faithless niet zoveel gevoel bij het zien van de cd hoes. Bij Giovanca toch weer een zeer mooie hoes voor hopelijk een mooie plaat. Omdat ik Slash het meest bewonder van deze drie - of liever gezegd, wat ik me ervan kan herinneren - stop ik die het eerst in de cd speler.

Voordat ik het over de muziek ga hebben. Even wat over de marketing en artwork.
De artwork zie je niet zo goed, omdat er wat stickers op zitten. Goed bedoeld, vast en zeker, maar niet op zijn plaats.
Allereerst (en hoewel de letters klein zijn, valt het meteen op) De FRS sticker. 'Slash/Slash' staat er vermeld. Inderdaad, het album draagt dezelfde naam. Waarvoor dank. Even vraag ik me af waarom niemand er '///' neer had gezet (heeeel even maar).

daaronder in Caps Lock 'POP'.

Auw!

Pop, nou ik dank u wel. Ozzy Osbourne, Iggy Pop en Lemmy (onder anderen) doe je daar een plezier mee. Slash staat symbool voor Rock, en de daarbij passende sex, drugs en Roll. Hoe (op een album dat de naam draagt van de meester zelf) kom je erbij?! Pop....

Dan de andere sticker. Waarop staat vermeld dat het om het album 'SLASH' gaat. Inderdaad, niet iedereen leest meteen de blauwe letters verwerkt in de artwork. Daarna staat er op de sticker 'From the ultimate Guitar Hero'.

Auw!

Guitar Hero. Bijna meteen (helaas) denk je aan het spel. Natuurlijk is Slash een Guitar Hero. Maar waarom maak je zo reclame? De jeugd die guitar hero kent, heeft meer met de softe gitarist van Green Day, dan met legendes als Slash. De personen die Slash kennen van zijn tijd bij Guns 'n Roses zijn wellicht al wat ouder en inmiddels de Guitar Hero ontgroeit. Ik zie hem liever een duet doen met Jimi Hendrix dan dat ik eraan herinnert word dat ook Slash aan Guitar Hero heeft meegewerkt. En dat is best lastig! :)

Dan de muziek. 14 nummers voor 17,99 Euro. Dat is redelijk, niks te duur voor een echt schijfje bij jou in de verzameling, in de boeken- of cd-kast. Wetende dat een tour met al deze grote namen er waarschijnlijk niet in zit, is dit album ook meteen de enige manier van steunbetuiging aan de kunsten van Slash (in plaats van dus, bijvoorbeeld, concert bezoek). Ik ga niet alle nummers behandelen, maar over de volgende wil ik wel wat kwijt:

Nummer 1 is 'Ghost' van Ian Astbury. Niet mijn favoriet. Omdat het nummer 1 is, en het geluid je direct terug brengt naar de tijd dat Slash nog echt groot was, is het een hele goede binnenkomer.

Nummer 2 is 'Cruzify the Dead' van Ozzy Osbourne. Even denk je aan een supernummer. Maar luisterend naar de tekst, kom je erachter dat het gaat om het feit dat je de doden juist niet aan het kruis kan hangen. Misleidende titel, en een iets te zuivere stem voor Ozzy. Maar omdat het Ozzy is, vind je dat niet erg. Zet hem maar naast Slash op het podium kauwend op een vleermuis. Rock and Roll!

Nummer 3, Beautiful Dangerous had net zo goed gezongen kunnen worden door Kim Wilde of Melissa Etheridge. Fergie doet haar best, en ondanks dat de clip (ik ga er van uit dat dit een single wordt) vast enorm suggestieve erotiek zal bevatten en daarom vast hoog zal scoren - vind ik dit nummer niet mooi. Maar wellicht komt dat omdat je vandaag de dag een overdosis aan Fergie en Black Eyed Peas hebt.

Nummer 5 is strak, Promise gezongen door Chris Cornell. Na nummer 2 ook wel een goed nummer voor de kunsten van Slash. Lekkere rock.

Nummer 7 hoort eigenlijk niet op dit album. Ik vind Maroon 5 niets, Ik heb niet zoiets dat de stem mooi is van Adam Levine. Maar ieder rock album heeft een rustig nummer en een minder nummer nodig. Twee vliegen in een klap, zullen we maar zeggen.

Nummer 8 is mijn favoriet. Doctor Alibi door Lemmy. De donkere stem, een soort Joe Cocker in wording zullen we maar zeggen. Of misschien moet je zeggen dat Joe Cocker op weg was naar de stem van Lemmy? Afijn, de vergelijking is er. Lekkere plaat met goede teksten. lekker ruig maar toch verstaanbaar.

Ergens heel erg zonde dat dit niet snel live te zien zal zijn. Of.....gezien dat de Rock scene elkaar wel steunt - krijg je misschien een tour zonder de druk bezette Fergie en Adam Levine. Dat zou top zijn.

Iemand dit album ook? Wat vinden we er van?